Φθίνοντος του μηνός Αυγούστου η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη ενός σπουδαίου και αγωνιστου Ιεράρχου της Βασιλίδος των Πόλεων, του Αγίου Αλεξάνδρου (325 – 337), στο όνομα του οποίου από ετών έχει καθιερωθεί Παρεκκλήσιο στο νότιο κλίτος του Ενοριακού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο χωριό Δόξα, του τέως Δήμου Μεταξάδων, όπου ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός την 30ή του μηνός με τη συμμετοχή του Δημάρχου Διδυμοτείχου Ρωμ. Χστζηγιάννογλου, του αντιπεριφερειάρχου Έβρου Ευ. Πουλιλιού, του θεματικού αντιπεριφερειάρχου πολιτικής προστασίας Κων. Βενετίδη και πολυπληθούς εκκλησιάσματος.
Ο Σεβασμιώτατος με αφορμή την αναγνωσθείσα παραβολή των κακών γεωργών της ΙΓ΄ Κυριακής του Ματθαίου, παραλλήλισε την αυθαιρεσία τους με αυτή του Αρείου, που απείλησε την ενότητα της Εκκλησίας. Στη συνέχεια προέβαλε τον Άγιο Αλέξανδρο, ως πρότυπο ταπείνωσης, σεμνότητος και προσευχής, η οποία στάθηκε το ισχυρότερο όπλο απέναντι στην οποιαδήποτε αυθαιρεσία και πνευματική αλλοίωση της Ορθοδοξίας που επεχείρησαν οι αιρετικοί.
Τόνισε επίσης ότι η αιτία των αιρέσεων είναι η φιλαυτία, η έπαρση, ο εγωϊσμός και η αλαζονεία, πάθη από τα οποία εκινήθη και ο αιρεσιάρχης Ἀρειος. Συγκεκριμένα είπε· «Ὁ ἀμπελώνας, γιά τόν ὁποῖο γίνεται λόγος, εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεϊκή ἀποκάλυψη δέν εἶναι ἕνα περιστασιακό γεγονός, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού συνεχῶς καί ἀκατάπαυστα ἀποκαλύπτεται. Τούς καρπούς αὐτῆς τῆς ἀποκάλυψης μποροῦμε ὅλοι μας νά ἀπολαύσουμε ἀρκεῖ νά ἐπιδείξουμε πνευματική ἐγρήγορση καί σωστή διαχείρηση…
»Ἄς συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ ἀμπελῶνας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ φανέρωσή Του καί ὅτι πάντοτε εἶναι καιρός καρποφορίας. Ἄς μήν κλέψουμε ποτέ κάτι πού δέν μᾶς ἀνήκει καί ἄς μήν ἀμελήσουμε νά συλλέξουμε τούς καρπούς. Εἶναι ἡ εὐλογημένη καρπογονία, ἡ ἀειφόρος εὐκαρπία, πού κάνει τούς ἐργάτες πρίγκηπες καί τούς γεωργούς κληρονόμους. Ἄς πνίξουμε τόν ἐγωισμό μας, γιά νά ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς αἰώνιας δωρεᾶς ἀπό τόν Οἰκοδεσπότη τοῦ Σύμπαντος, στόν Ὁποῖο ἀνήκει ὅλη ἡ δύναμη καί ἡ δόξα».
* * *
Η βαθειά ευλάβεια, ωστόσο, των χριστιανών μας προς το σεπτό πρόσωπο της Υπεραγίας Μητρός του Κυρίου με εξαιρετικό ενδιαφέρον τιμά και περιβάλλει οποιοδήποτε αναμνηστικό διεσώθη από Αυτήν, μεταξύ των οποίων ιδιαιτέρως τη Τίμια Ζώνη Της. Σε ανάμνηση της καταθέσεως του ιερού αυτού κειμηλίου στον Ναό των Βλαχερνών (473) καθιερώθη η εορτή της Αγίας Ζώνης την 31ην του μηνός Αυγούστου.
Με τη ευκαιρία της εορτής αυτής ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στην ακολουθία του Μεγάλου Εσπερινού και ευλόγησε τους άρτους στον Ενοριακό Ναό Αγίου Αθανασίου στό παραμεθόριο οικισμό της Ζώνης, του τέως Δήμου Κυπρίνου, το νότιο κλίτος του οποίου από ετών έχει καθιερωθεί εις τιμήν της Αγίας Ζώνης.
Απευθυνόμενος ο Σεβασμιώτατος προς τους λιγοστούς χριστιανούς της ενορίας μίλησε επίκαιρα επί του αποστολικού «στήτε ουν περιζωσάμενοι την οσφύν υμών εν αληθεία» (Εφεσ.στ,14) και αναφέρθηκε στην ετοιμότητα της Θεοτόκου να αποδεχθή το θείο θέλημα και να το υπηρετήσει μέχρι τέλους. Στη συνέχεια κάλεσε τους πιστούς με πνευματική ωριμότητα και ετοιμότητα όπως Εκείνη, να προσδιορίζουν τις επιλογές της ζωής τους σύμφωνα με την Αλήθεια της πίστης τους.