Ολοκληρώθηκε, Χάριτι Θεού, και η Β΄ Κατασκηνωτική περίοδος θηλέων της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, η οποία λειτούργησε, όπως και αυτή των αρρένων, στο “Χαρούμενο Ακρογιάλι”, στη Μάκρη της Αλεξανδρούπολης, από 27ης Ιουλίου έως της 3ης Αυγούστου ε.έ., με υπεύθυνο τον θεολόγο π. Αθανάσιο Δανάκη και αρχηγό της Κατασκήνωσης την εκπαιδευτικό Αναστασία Αντωνιάδου.
Ογδόντα περίπου κορίτσια, φιλοξενήθηκαν, εντελώς δωρεάν με αποκλειστική δαπάνη της Ιεράς Μητροπόλεως, στις παραθαλάσσιες κατασκηνώσεις και απήλαυσαν μέρες ξεγνοιασιάς, τραγουδιού, παιχνιδιού και ευκαιρίες πνευματικού ανεφοδιασμού.
Το σύνθημα της Κατασκήνωσης φέτος ήταν κοινό με αυτό της Κατασκήνωσης αρρένων «Μίλησέ μου Χριστέ» και λειτούργησε σε επτά ομάδες· της “Tαπείνωσης”, της “Πίστης”, της “Υπακοής”, της “Ελπίδος”, της “Αγάπης” της “Χαράς” και της “Ειρήνης”.
Ο Σεβασμιώτατος επισκέφθηκε τις κατασκηνώσεις την 31η του μηνός Ιουλίου ε.έ., και μίλησε στις νεαρές κατασκηνώτριες με πατρικούς λόγους. Αναφέρθηκε στη μοναδική ευκαιρία που τους προσφέρει η τοπική Εκκλησία για να γνωρίσουν μέσα στο όμορφο περιβάλλον της κοινής ζωής, τον λόγο του Θεού, που θα είναι θεμέλιο παρηγοριάς και ελπίδας στην πορεία της ζωής τους. Τόνισε την αξία της ευχαριστίας στον Θεό για τα αγαθά που μας παρέχει και τη σημασία της συμπόρευσης με οδηγό τον Χριστό και τις αιώνιες αλήθειες του Ευαγγελίου Του.
Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος προέτρεψε τις νεαρές κατασκηνώτριες να αναζητούν το προσωπικό τους χάρισμα, να πορεύονται στη ζωή με καθαρή καρδιά και διάκριση, να χρησιμοποιούν με σύνεση τα σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας, χωρίς αυτά να υποκαθιστούν την ανθρώπινη σχέση και την προσωπική προσευχή. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού, καλώντας τα παιδιά να στέκονται πάντοτε δίπλα στον αδύναμο και να γίνονται φορείς ειρήνης και συμφιλίωσης.
Ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος την επίσκεψή του ευχαρίστησε θερμά τα στελέχη, τους εθελοντές και όλους όσους διακονούν με αγάπη το έργο της Κατασκήνωσης, ευχόμενος στις νεαρές κατασκηνώτριες να διατηρήσουν ζωντανό το πνεύμα της κατασκηνωτικής ζωής και μετά την επιστροφή τους στις οικογένειές τους.