Κατόπιν αδείας του επιχωρίου Σεβ. Μητροπολίτου Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρου, το Ψυχοσάββατο της Απόκρεω, 14η του μηνός Φεβρουαρίου ε.έ., ο Σεβ. Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός ιερούργησε στον Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Γεωργίου Αχαρνών (Μενιδίου) και τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο του αειμνήστου Αναστασίου Χαρτοφύλακα, πατρός κατά σάρκα του εκ των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου Αρχιμ. Παντελεήμονος Χαρτοφύλακα, και με την ευκαιρία αυτή μίλησε στο πολυπληθές εκκλησίασμα για την αξία των μνημοσύνων και της προσευχής για τους κεκοιμημένους και παρότρυνε τους πιστούς να μεταλαμπαδεύσουν την παράδοση αυτή στις νεότερες γενιές, διατηρώντας έτσι ζωντανή την ελπίδα της Ανάστασης και την κοινωνία με τους προσφιλείς κεκοιμημένους πατέρες και αδελφούς.
Την επομένη, Κυριακή της Απόκρεω, ο Σεβασμιώτατος ιερούργησε στον Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αφιδνών, της Ιεράς Μητροπόλεως Ιλίου ωσαύτως, και τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο του μακαριστού Νικολάου Αναγνωστάκη, κατά σάρκα πατρός του Αρχιμ. Τιμοθέου Αναγνωστάκη, εφημερίου της ενορίας αυτής.
Ο Σεβασμιώτατος σχολιάζοντας την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, μεταξύ άλλων, τόνισε· «…Μέ τήν πρόθεση νά μᾶς ὑποδείξει τόν δρόμο πού θά πρέπει νά βαδίσουμε στήν ἐπίγεια ζωή μας, ἔτσι ὥστε ἡ Μέλλουσα Κρίση νά γίνει καί γιά μᾶς ἡ δίοδος πρός τήν αἰώνια καί μακαρία ζωή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁμιλεῖ σήμερα ὁ Χριστός. Ὁ δρόμος αὐτός πού μᾶς ὑποδεικνύει σήμερα δέν εἶναι δύσκολος καί πολύπλοκος, εἶναι ἁπλός καί ἐφαρμόσιμος ἀπό ὅλους μας, ἀρκεῖ νά τηρήσουμε τήν μοναδική προϋπόθεση πού Ἐκεῖνος θέτει. Ποιά εἶναι αὐτή ἡ προϋπόθεση, πού τίθεται ὡς κριτήριο σωτηρίας; Εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό πού μεταποιεῖται σέ ἀγάπη πρός τόν διπλανό μας…
»Ἂς μή μᾶς ξενίζει, τό γεγονός ὅτι μία καί μόνη ἐντολή, ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης, θά εἶναι τό κριτήριο τῆς σωτηρίας ἤ τῆς καταδίκης μας. Δέν θά ἦταν διαφορετικά δυνατό, ἐφόσον ὁ Θεός εἶναι ἡ ἀπόλυτη Ἀγάπη καί χωρίς τήν ἀγάπη κανείς δέν μπορεῖ νά βρεθεῖ δίπλα Του. Γιατί τίποτε δέν ἔχει περισσότερη ἀξία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τίποτε δέν περιμένει Ἐκεῖνος ἀπό ἐμᾶς περισσότερο παρά νά ζοῦμε μέ ἀγάπη καί νά ἀσκούμεθα στά ἔργα τῆς ἀγάπης. Ζητεῖ ἀπό μᾶς νά ἐκδηλώνουμε ἔμπρακτα τήν ἀγάπη μας πρός ὅλους τούς ἀδελφούς ἀνεξαιρέτως, γιατί μόνο ἔτσι μιμούμεθα τόν ἴδιο τόν Θεό, πού βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους καί συγχωρεῖ τούς πάντες. Καί τοῦτο διότι στά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας ἀπεικονίζεται τό ἴδιο τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, καθώς μᾶς ἔπλασε «κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσίν» Του. Ζητεῖ ἀπό ἐμᾶς ὁ Θεός ἀγάπη στόν συνάνθρωπό μας, διότι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ εὕρεση τοῦ Θεοῦ, γιά νά χαιρόμεθα αἰώνια τήν κοινωνία μας μαζί Του».